Bij TTL wordt het flitslicht gemeten aan de hand van weerkaatsend licht vanaf de film, dus tijdens de eigenlijke opname.
Bij digitale sensoren en misschien werkt dat sterker bij de nieuwere generaties, geeft reflectie vanaf de sensor niet meer zo'n betrouwbare meting.
Bij P-TTL wordt er daarom een voorflits afgegeven, nog voordat de spiegel opklapt (en die kun je dus ook in de zoeker zien). Het van het onderwerp terugkaatsende licht wordt gemeten (door de normale lichtmeting?) en aan de hand daarvan wordt de sterkte van de hoofdflits bepaald.
Bij beiden wordt dus het licht van de flitser door de lens gemeten, maar verder op een totaal verschillende wijze.
Door het moment van de benodigde voorflits, zit er enige tijd tussen de voorflits en de hoofdflits, waardoor er soms al een reactie van het onderwerp is op de voorflits op het moment van de hoofdflits. Jonge kinderen schijnen soms zo snel met de ogen te reageren, dat die al (deels) gesloten kunnen zijn op het moment van de hoofdflits.
Nog een nadeeltje van P-TTL, is dat je oude flitsslaves alleen nog maar kan gebruiken bij een manueel ingestelde flitser, omdat anders de kans groot is dat de slave al af gaat op de voorflits.
Naast de voorflits voor de lichtmeting, kan er ook nog een serie voorflitsen afgegeven worden om andere flitsers aan te sturen (draadloos flitsen).
Ben ik zo helder genoeg?
Groeten, Jos
